Andrzej Bednarz, polski piłkarz w lidze irańskiej: W Iranie grałem w zakrwawionych butach!

Znany z występów w Górniku Zabrze obrońca w Iranie występował w Zob Ahan Isfahan FC. Klub w ubiegłym roku doszedł do finału Azjatyckiej Ligi Mistrzów.

100 tysięcy widzów

- Mecze najlepszych drużyn ogląda po 100 tysięcy ludzi, jest naprawdę gorąco: z trybun lecą kamienie, kibice nieustannie krzyczą i gwiżdżą, aż ciarki człowieka przechodzą. Wstęp na stadion mają tylko mężczyźni - opowiada Bednarz.

- Konkurencja w klubach jest ogromna, ale miejscowi niechętnie wyjeżdżają za granicę. Kilka sezonów w krajowej lidze pozwala im na godziwe życie po zakończeniu kariery.

Patrz też: Irtysz - Jagiellonia, wynik 2:0. Zapis relacji LIVE z meczu Ligi Europejskiej

Dla Europejczyka życie w Iranie jest kulturowym szokiem. - Kiedyś mieliśmy biegać po parku. Gdy się przebierałem, za krótki ręcznik odsłonił kawałek pośladka. Krzyk, tumult. Nie wiadomo skąd pojawiła się policja. Trener wybawił mnie z opresji, a potem wytłumaczył, że widoczny fragment ciała mógł zostać potraktowany jako obnażanie. A to poważne przestępstwo - kręci głową Bednarz.

- Kobietom nie wolno przebywać w towarzystwie mężczyzn spoza rodziny. Jest to zabronione i karalne.

Owca zabita w szatni piłkarzy

Polak nie ukrywa, że niektóre irańskie zwyczaje go szokowały. - Często przed wyjściem na boisko jeden z zawodników odśpiewywał pieśni religijne. Innym razem siadaliśmy po turecku na dywanie i dopiero po odczytaniu fragmentów Koranu była omawiana taktyka gry - opowiada.

- Kiedyś przed treningiem jakiś człowiek przyprowadził do szatni owcę. Podciął jej nożem gardło, poczekał, aż się wykrwawi, a następnie wszyscy musieliśmy przejść korkami po tej krwi i namaścić nią sobie czoła. Ten zwyczaj miał przynieść drużynie szczęście w nadchodzącym sezonie - zdradza obrońca.

Wciąż go pytali, czy lubi Żydów

Po wygranych meczach kibice chcieli nosić Bednarza na rękach. - Ale gdy zdarzyła się porażka, lepiej było nie wychodzić z domu - wspomina. - Potem jednak złość im przechodziła i od razu pocieszali twierdząc, że w następnym spotkaniu będzie lepiej.

Koledzy z drużyny bez przerwy pytali Polaka, czy lubi Żydów. - Milczałem. Gdybym powiedział, że nic do nich nie mam, dziwnie by na mnie patrzyli. Kiedyś zagadnęli: A "Pianistę" oglądałeś? Tak, bardzo mi się podobał - odpowiedziałem. A przecież to o Żydzie! - śmiali się, że mnie przyłapali na niekonsekwencji.

Irańczycy nie kochają Izraelczyków, ale poza tym to wspaniali ludzie: otwarci, przyjacielscy. A kiedy się do ciebie przekonają, oddadzą ci ostatnią koszulę - wspomina Bednarz, który znów myśli o wyjeździe z Polski.

- Chciałbym jeszcze pograć za granicą. Wyjazd do Iranu to jak wyprawa na koniec świata. Wolałbym pograć bliżej domu. Ale perskie kluby wciąż dzwonią, więc… pewnie dam się skusić - śmieje się Bednarz.